Zastrzyk legislacji – cz. 12

9 września 2020 |

Poniżej prezentujemy wybrane informacje o aktach prawnych, których projekty były w ostatnim czasie przedmiotem prac legislacyjnych.

Rządowy projekt ustawy o medycynie laboratoryjnej

Projekt z dnia 23 lipca 2020 r.

Ustawa ma określać:
1) zasady i warunki wykonywania czynności medycyny laboratoryjnej;
2) zasady i warunki wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
3) zasady nadzoru i kontroli medycznych laboratoriów diagnostycznych;
4) zasady organizacji i działania samorządu diagnostów laboratoryjnych.

W związku z koniecznością wprowadzenia licznych zmian w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej, jak również dodania szeregu nowych regulacji zadecydowano o opracowaniu projektu nowej ustawy – ustawa o diagnostyce laboratoryjnej utraci moc.

Wybrany zakres regulacji:

  1. uporządkowanie definicji czynności medycyny laboratoryjnej przez zmiany o charakterze redakcyjnym oraz wskazanie, że czynnościami medycyny laboratoryjnej będą także badania wykonywane na potrzeby organu ścigania lub wymiaru sprawiedliwości,
  2. uznanie wykonywania czynności z zakresu medycyny laboratoryjnej niebędących świadczeniami zdrowotnymi (działaniami służącymi zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz innymi działaniami medycznymi wynikającymi z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania), np. badania kryminalistyczne czy dotyczące ustalenia ojcostwa, za działalność regulowaną, nazwaną w projekcie działalnością laboratoryjną,
  3. uznanie za wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego, wzorem innych zawodów medycznych, pełnienie funkcji w organach samorządu zawodowego diagnostów laboratoryjnych, a także zaproponowano m.in. uznanie za wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego zatrudnienia w podmiocie leczniczym na stanowiskach administracyjnych,
  4. zawiera przepisy określające kwalifikacje, jakie muszą posiadać inne osoby, poza diagnostami laboratoryjnymi, które są uprawnione do wykonywania ściśle określonych czynności medycyny laboratoryjnej,
  5. określenie na dotychczasowych zasadach zasad kształcenia przeddyplomowego przygotowującego do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,
  6. wprowadzenie do 6 dni płatnego urlopu szkoleniowego, który diagnosta laboratoryjny może wykorzystać na realizację ustawicznego rozwoju zawodowego,
  7. wprowadzenie przepisu umożliwiającego diagnoście laboratoryjnemu legitymującemu się dorobkiem naukowym lub zawodowym w danej dziedzinie medycyny laboratoryjnej uznanie tego dorobku za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego,
  8. wprowadzenie obowiązku stosowania w medycznym laboratorium diagnostycznym, minimalnych norm zatrudnienia diagnostów laboratoryjnych (w medycznym laboratorium diagnostycznym w pełnym wymiarze czasu pracy będzie kierownik oraz co najmniej dwóch diagnostów laboratoryjnych),
  9. wprowadzenie przepisu umożliwiającego wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego w formie indywidualnych i grupowych praktyk zawodowych,
  10. zmiany w zakresie funkcjonowania samorządu zawodowego diagnostów laboratoryjnych, dotyczące uznania Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej za organ samorządu zawodowego, a także wyboru Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i jego zastępców

Projekt ustawy o zmianie ustawy o zdrowiu publicznym oraz niektórych innych ustaw

Projekt z dnia 9 lipca 2020 r.

Projektowane zmiany mają na celu utworzenie Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, (Centrum), co ma zagwarantować skoncentrowanie realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego w kierunku profilaktyki i rozwiązywania problemów związanych z uzależnieniami w jednej jednostce organizacyjnej, jako państwowej jednostce budżetowej, podległej ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

Zaproponowane rozwiązanie ma pozwolić na połączenie tematyki różnych uzależnień czynnościowych i chemicznych, uzależnień od substancji legalnych i nielegalnych na różnych etapach działań na rzecz przeciwdziałania uzależnieniom (edukacja, profilaktyka, szkolenie kadr, leczenie, rehabilitacja, działalność badawcza itp.).

Centrum powstanie przez włączenie do Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii (KBPN), działającego na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA), działającej na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Centrum zajmujące się w sposób kompleksowy problematyką uzależnień ma umożliwić prowadzenie polityki państwa w zakresie przeciwdziałania uzależnieniom w sposób skoordynowany i spójny, co ma przyczynić się do efektywnego zarządzania problemami wynikającymi z używania substancji psychoaktywnych, wpisującymi się w zagrożenia dla zdrowia publicznego i bardziej skutecznego niż dotychczas osiągania planowanych celów.

Powstanie jednej centralnej instytucji, która w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia prowadzić będzie w sposób systematyczny i zaplanowany działania na rzecz integracji istniejących systemów, ma doprowadzić do lepszego, w porównaniu ze stanem obecnym, wykorzystania potencjału istniejących struktur i rozwiązań.

Połączenie PARPA i KBPN w jeden podmiot ma przyczynić się do:

  • lepszego wykorzystania zasobów przez skoordynowanie zadań i unikanie dublowania aktywności, szczególnie w obszarze edukacji społecznej, profilaktyki i lecznictwa;
  • zwiększenia dostępności, kompleksowości i uelastycznienia systemu lecznictwa, w tym ograniczenia zjawiska „odbijania się” pacjentów od systemu w sytuacjach, gdy niektóre podmioty lecznicze specjalizujące się w terapii uzależnienia od konkretnej substancji odmawiają przyjęcia pacjenta uzależnionego od innej substancji, co znajduje również odniesienie do Centrów Leczenia Uzależnień, które powinny integrować różne formy pomocy osobom uzależnionym, bez względu na rodzaj używanej substancji psychoaktywnej czy uzależnienia behawioralnego;
  • zwiększenia dostępności do świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia uzależnień;
  • zwiększenia dostępu do zróżnicowanych metod leczenia, których skuteczność została potwierdzona w badaniach naukowych oraz zgodnych z podejściami promowanymi m.in. przez Światową Organizację Zdrowia.

Proponuje się również zmiany w zakresie ustanawiania gminnych programów w obszarze profilaktyki uzależnień w kierunku ujednolicenia tych programów.

Ustawa ma wejść w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem art. 17 (przewidującego powołanie Komisji Inwentaryzacyjnej), który ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw

Projekt z dnia 2 września 2020 r.

Zmiany zaproponowane w projekcie ustawy dotyczą modyfikacji systemu opracowania i wdrażania map potrzeb zdrowotnych.

W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, że celem nowelizacji ustawy jest wprowadzenie systemu planowania strategicznego w ochronie zdrowia – umożliwienie funkcjonowania systemu, w którym działania są planowane z wyprzedzeniem, a także jest przewidziany horyzont czasowy oraz środki finansowe na ich realizację.

Wobec tego zamierza się wprowadzić szereg zmian mających na celu usprawnienie organizacji tworzenia map potrzeb zdrowotnych i wykorzystania ich do kreowania polityki zdrowotnej na poziomie kraju i województwa.

Wybrany zakres zmian:

  1. zachowanie obecnie obowiązujących przepisów wykonawczych oraz przyjętych uprzednio map potrzeb zdrowotnych oraz priorytetów dla regionalnej polityki zdrowotnej do dnia 30 czerwca 2021 r.; Wojewódzkie Rady do spraw Potrzeb Zdrowotnych powołane na podstawie dotychczasowych przepisów rozwiązuje się z dniem wejścia w życie projektowanej ustawy,
  2. zmniejszenie liczby członków rad wojewódzkich i zapewnienie wyłącznie doradczej roli konsultantów wojewódzkich,
  3. minister właściwy do spraw zdrowia będzie sporządzał mapę potrzeb zdrowotnych obejmującą:
    1) analizy demograficzne i epidemiologiczne, analizy stanu i wykorzystania zasobów, w tym personelu medycznego;
    2) rekomendowane kierunki działań dla obszaru Rzeczypospolitej Polskiej i województw,
    Mapa potrzeb zdrowotnych będzie sporządzana na okres 7 lat, a pierwsza mapa będzie obowiązywała od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.
  4. sporządzenie krajowego planu transformacji dla obszaru Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojewódzkiego planu transformacji dla obszaru województwa, uwzględniających rekomendowane kierunki działań dla obszaru Rzeczypospolitej Polskiej i województw płynące z mapy potrzeb zdrowotnych,
  5. wprowadzono po raz pierwszy dokument wdrożeniowy dla mapy potrzeb zdrowotnych na poziomie krajowym – Krajowy Plan Transformacji, który będzie uwzględniał rekomendacje wynikające z mapy oraz będzie ustalany przez ministra właściwego do spraw zdrowia; Rada Dialogu Społecznego będzie miała prawo do wyrażenia opinii o krajowym planie z 14 – dniowym terminem zgłaszania uwag,
  6. wzmocnienie nadzoru Ministra Zdrowia nad realizacją rekomendacji wskazanych w mapie potrzeb zdrowotnych,
  7. opinie o celowości inwestycji będą wydawane, zamiast na podstawie priorytetów dla regionalnej polityki zdrowotnej, na podstawie krajowego i wojewódzkich planów transformacji. Utrzymuje się w mocy powiązanie opinii o celowości inwestycji z mapami potrzeb zdrowotnych, jedynie zmienia się nazwę map,
  8. zmieniono procedurę sporządzania i ustala planu zakupu na obszarze województwa.

Ustawa ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw

projekt wpłynął do Sejmu dnia 14 sierpnia 2020 r.

Celem projektowanych zmian jest eliminacja zjawiska nadpodaży usług medycznych, a także dostosowanie inwestycji w sektorze zdrowia do rzeczywistych potrzeb społeczeństwa oraz umożliwienie świadczeniodawcy perspektywicznego rozwoju zgodnego z lokalnymi potrzebami zdrowotnymi.

W celu optymalnego wykorzystywania środków publicznych projektodawca proponuje zmiany polegające na uzależnieniu zawierania umów z NFZ od posiadania pozytywnej opinii o celowości inwestycji (OCI), oraz wsparcie ze środków publicznych wyłącznie tych przedsięwzięć inwestycyjnych, które są faktycznie celowe, a więc odpowiadają istniejącym i prognozowanym potrzebom zdrowotnym na danym obszarze.

W świetle proponowanych uregulowań, w przypadku braku pozytywnej OCI, nie będzie możliwe zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert lub rokowań, obejmującej udzielanie świadczeń przy użyciu infrastruktury podlegającej wymogowi uzyskiwania OCI – przed upływem 5 lat od zakończenia inwestycji. Dotyczy to wszystkich rodzajów świadczeń, kontraktowanych w trybie konkursowym.


Wpis nie stanowi porady ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa oraz ma charakter wyłącznie informacyjny. Stanowi wyraz poglądów jego autora na tematy prawnicze związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prasowych. Kancelaria Ostrowski i Wspólnicy Sp.K. i autor wpisu nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych na jego podstawie.


Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Poprzez kliknięcie przycisku „Akceptuj", bądź „X", wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies. Więcej o możliwościach zmiany ich ustawień, w tym ich wyłączenia, przeczytasz w naszej Polityce prywatności.
AKCEPTUJ